Boekentips van Boekhandel Riemer

In het oog verhaalt over de liefdes van Nicola, een wetenschappelijk onderzoekster van bacteriën in een lab. Ook haar voorbije relaties moet ze onderzoeken om ze te begrijpen. Ze is een eigenzinnig en onafhankelijk mens en wordt niet graag beïnvloed in sociale processen. Nadat ze net is verlaten door de mooie B, ziet ze Louis in een café. Hij raakt haar dusdanig dat ze hem volgt en leert kennen. De relatie die ze krijgen is zeer echt, ongewoon en vooral liefdevol. Deze roman gaat over het niet willen voldoen aan andermans verwachtingen en anderen echt willen zien, zonder angst of de manipulerende mal van een bezitterige blik. Een waardevol boek – ik vond het prachtig!

Geweldlig knappe roman. Het thema is: trauma’s die doorwerken in de generaties  Antoinette moet met haar dochtertje zien te overleven in een Jappenkamp. Haar dochtertje Jetty maakt van het harde leven een avontuurlijk spel. Ze overleven en moeten emigreren naar Nederland. De cultuurschok, de discrimantie en het gepest gaat onder hun huid zitten. En moeders geven hun angsten, waarden, normen en frustraties door, dat is altijd zo maar als deze zo sterk getraumatiseerd zijn, is het een ander verhaal. Jetty krijgt dochter Tara en met name de dingen die zij meemaakt met “verkeerde” mannen en zichzelf wegcijferen is heel knap neergezet en verheldert hoe dingen werken. Nee en ja kunnen zeggen in een veilige setting maakt dat je jezelf blijft. En als je van je moeder steeds hoort: niet zeuren, je hebt niet hoeven overleven in een Jappenkamp, dan raak je jezelf kwijt. Het is en blijft een boeiende kwestie en in deze roman knap neergezet.

Het Feest van haar, van een paar jaar geleden, vond ik een fantastisch boek. Vol jaloezie en achterklap in the upper class van London, hilarisch en spannend en heerlijk geschreven. Die 2 of 3 boeken die erna kwamen vond ik een stuk minder. Maar toch maar weer eens proberen. Halverwege het boek zag ik pas dat er een sticker voorop zat: De familie Fitzmaurice is terug. Allemaal dezelfde namen als in het feest, maar dat herinner ik me al lang niet meer. MAAR: het is weer dat oude vertrouwde gevoel dat ik kreeg van destijds. Ben en Martin waren ooit vrienden maar nu is Martin volledig door de familie aan de kant gezet. Dat,terwijl hij Ben altijd heeft geholpen en voor hem op bres is gesprongen toen Martin met zijn dronken kop een jongen deed verongelukken. Martin zint (dus) op wraak. Via heerlijke omwegen van jaloezie, overspel, haat en politiek gekonkel in de Londense society, komt de wraak, maar is deze wel zo zoet als Martin zou willen? Geweldige personages waar je een bloedhekel aan krijgt of plaatsvervangend medelijden, je verliest je in elk geval in deze meesterlijke roman.

De grote vraag is dit boek is: “Waarom zou je een baan gaan zoeken in plaats van een man die je gaat onderhouden?” Het draait om vrouwen van een leesclub in de jaren 60 van de vorige eeuw en ze hebben allen te maken met de tijdgeest die vrouwen niet voor vol aanzien. Natuurlijk een bekend thema en onvoorstelbaar dat de man een handtekening moet zetten als zijn vrouw een bankrekening moet openenen. Elk van de vrouwen gaat zich op hilarische manier losweken van deze discriminatie. Lichtvoetig, vaak humoristisch en zeker geen boek waaruit je gaat citeren. Maar soms is het zo lekker om een Feelgood boek te lezen als verantwoord tussendoortje.

Op het moment van schrijven (februari 2026) is dit boek een van de 18 op de longlist van de Libris Literatuurprijs 2026. Eerlijkheidshalve: ik heb ze niet allemaal gelezen maar dit is -wat er ook gebeurd verder met de stemming- mijn favoriet voor de zege. Het verhaal speelt zich af in de DDR. Twee vrouwen zijn hartsvriendinnen en hebben allebei een kind. Zij hebben, samen met wat anderen, het plan opgevat om te vluchten naar het Westen: er wordt een tunnel gegraven. Dat is superspannend. Niets is geheim, alles wordt overal afgeluisterd dus voorzichtigheid is geboden. Op het moment surpreme, loopt het helemaal mis en worden de vluchters opgepakt. Lena wordt “verhoord” (lees: zwaar mishandeld) en het is hartverscheurend wat ze over haar vriendin Maska hoort. Klopt het? En wat als ze elkaar weer tegenkomen? Haat en vergeving zijn de strijdende emoties in Lena’s hoofd. In de gevangenis krijgt ze hulp van “het vrouwtje” die de gevangenen laat zingen in een groot (helend en trauma-verwerkend) zangkoor.  Lees de laatste pagina’s met veel aandacht en laat het boek lang, lang nazingen in je hoofd. Zo mooi!

Superinteressant boek. Psycholoog Jolij gaat in dit boek vooral uitleggen waarom veel zogenaamde para-normale dingen gewoonweg niet bestaan, meer veeleer illusies zijn. Zoals het bekende lepeltje dat kromtrekt door kracht van een psyche. Of zo ook worden de paranormale toekomstvoorspellers ontmaskers. Soms denk je al lezend: gooit hij het kind met het badwater niet weg? DE BDE’s (bijna doodervaringen) zijn zeer reeel, dat onderkent hij ook, maar zijn toch meer een spel van ons brein, zo stelt hij. En het hiernamaals: het klopt dat niemand ooit terug is gekomen om ons te komen vertellen hoe het is, maar dat wil nog niet zeggen dat het er niets (zoals hij min of meer beweert). Het is -kortom- een boek dat zich uitermate leent voor discussie en verdieping. Het is integer geschreven en laat andersdenkenden wel in zijn waarde. En je hoeft geen wetenschapper te zijn om hem te volgen.

De auteurs zijn vooral bekend van hun podcast over geschiedenis. Het boek dat ze nu uitbrengen is een soort Geschiedenis voor Dummies. Heerlijke korte verhalen over bekende en (vooral) onbekende stukken geschiedenis van Nederland. Natuurlijk zijn het lukrake speldenprikken omdat de verhalen de gehele geschiedenis van Nederland beschrijven maar het is zeer informatief en luchtig geschreven en diverse verhalen nodigen uit om er dieper in te duiken. Als je bijvoorbeeld het verhaal over Schokland leest nodigt het uit om Anna’s eiland van Eva Vriend te lezen. En de indrukwekkende samenvatting van de drooglegging, de Deltawerken na de watersnoodramp, makt je warm om hier een meer over te gaan lezen. En het ontdekken van nieuwe stukken geschiedenis uit eigen land, houdt je altijd weer een (politieke) spiegel voor. Wat verandert er toch weinig en wat leert de men toch weinig van zijn geschiedenis…

Het mooiste, ontroerendste en beste boek dat ik ooit over bidden heb gelezen. “Wat je wenst (bijvoorbeeld “rust”), is vaak een reactie op wat weggeduwd wordt (“onrust”). Zolang ge vecht tegen de onrust blijft ze aan u plakken. Door te bidden voor de onrust, door ze vriendelijk aan te kijken in de stille ruimte van uw gebed, haalt ge er misschien wat angels uit” (blz 71).  Wars van cliches, theologische stromingen of vastomlijnd Godsbeeld, kom je met de boek tot de kern: het gebed is persoonlijk en intiem. Zeer emotioneel (De Ene is onzegbaar, dus iedereen die er iets over zegt is bijna per definitie aan het liegen) en soms heel nuchter (Gaat bidden mijn problemen oplossen? Problemen los je meestal op door ermee om te gaan), is dit een verademing om te lezen. Bidden is een techniek en een handeling die zich niets aantrekt van politiek of geloof. Of zoals achterop geschreven staat: Dit boek opent deuren voor wie denkt niks met gebed/geloof/God van doen te hebben. En tegelijkertijd hoop ik dat christenen dit ook lezen en hun strakomlijnde theologische dogma’s omtrent geloof en kerk en (vooral in dit geval) bidden, eens wat gaan bijstellen… Amen.

Na haar Reisgenoten-serie begint Brown een nieuwe serie, waarvan Scherven van Licht de eerste is. Bij de presentatie was ik aanwezig toen de Schotse auteur erover vertelde. Een zeer integere dominee die al vele boeken op haar naam heeft staan. Als inspiratie voor dit boek werd ze gegrepen door de persoon en het werk van Vincent van Gogh. De manier waarop hij worstelde met het leven, met God en vooral zichzelf, stond model voor de hoofdpersoon Wren, die geestelijk de weg kwijt is. Ze wordt opgenomen in een psychiatrische inrichting en als ze daaruit wordt ontslagen gaat ze samen met een oude vriend (Casey) op zoek naar woonruimte. Case heeft een dubbele agenda die hem in een uitzichtloze situatie brengt. Het mooiste van het boek vind ik de manier waarop Van Gogh is verwerkt in het leven van Wren. De auteur laat in het midden of van Gogh vermoord is (dat is hij wel degelijk; lees Vlaag van waanzin maar eens). Hoewel het een christelijke roman is (de Geest werkt, er wordt erg veel gebeden en de bijbelgedeeltes komen volop aan bod), lees je geen goedkope oplossingen. Feelgood met een positieve drive van een rasverteller.

Het laatste boek van deze Engelse auteur. Hij is net 80 geworden en na bijna 50 haar schrijversschap hangt hij pen in de wilgen.We maken kennis met Gene en Steven, een stel vrienden die hij bij elkaar brengt en na een scheiding van 40 jaar, een tweede keer weer bij elkaar brengt. Hij is getuige (letterlijk) bij en van hun (teloorgang) van hun huwelijk. Dit gegeven, dit verhaal,  gebruikt  Barnes om te filosoferen over het geheugen. Klopt zijn herinnering? Hoe werkt een geheugen? Hij haalt in boeiende non-fictie voorbeelden aan van mensen met een uitzonderlijk goed geheugen (iemand die zich van elke taart die hij heeft gegeten nog kan herinneren hoe het was en waar het was). Maar klopt dat? En wie controleert dat? Hoewel ik liever had gezien dat dit boek het verhaal was van alleen Gene en Steven en de bemiddelaar Barnes (Barnes is een heerlijke droge verteller), is het een waardige aflsluiter van zijn oeuvre. En stiekum hoop ik dat hij toch nog even doorgaat…

Het water neemt én geeft… In deze ingetogen roman voel je de zilte wind en het zwijgende oordeel in een Schots kustdorp. Achter de voordeuren gaan verlies, verlangen en heimelijk gekonkel schuil. Wanneer de zee een jongen teruggeeft die Dorothy’s hart en dat van haar dorpsgenoten raakt, wordt rouw voorzichtig opengebroken door hoop.

Ze worden beter en dikker. Dit 4e deel is een meesterlijke en meeslepende thriller. Charlie Schwieninck is de boomlange hoofdinspecteur waar het allemaal om draait. Net zoals de 3 voorgangers speelt het verhaal zich af tijdend W.O. II. Er wordt een drievoudige moord gepleegd tijdens een beroving bij een Haagse juwelier (met nog diverse slachtoffers daarna). Aan Charlie de taak om zich een beeld te gaan vormen, waarom dit is gebeurd. Een wespennest! Want waarom konden de Duitsers geen motieven vinden? Wat hadden de twee vrouwelijk slachtoffers te maken met de juwelierszaak of de vier overvallers? Hij reist het land door, neemt interviews af, doet verrassende ontdekkingen, wordt in elkaar geslagen door de documentatiedienst en dreigt verliefde te worden op een vezekeringsagente die niet helemaal zuiver op de graad blijkt te zijn. Doordrenkt van droge humor, blijf je geboeid tot de laatste zin. We zitten nu in 1943, begin 1944 en ik hoop dat hij nog een paar delen gaat schrijven. Prachtig!

Een verrassend goede thriller is dit. Elke hoofdstuk heeft zo’n beetje een cliffhanger en al is dat misschien een beetje te veel van het goede, het verhaal staat als een huis. Verschillende verhaallijnen en personages met dubbele agenda’s zorgen voor spanning en een boeiend verhaal. Maaike duikt tot over haar oren in een moordzaak annex adoptie-schandaal , hetgeen een psychologisch, realistisch drama oplevert. Ze (de auteur wel te verstaan) komt signeren in de winkel in Amersfoort op 7 februari 2026.

Wow. Weer een heftig, mooi debuut. Drie gezinnen hebben elk jaar de tijd van hun leven. De kinderen zwemmen, hebben lol en de ouders hebben plezier met kletsen en vooral eten en drinken. Antonio en Eva zien elkaar elke zomer en gaan van zomer tot zomer over in puberteit en jongvolwassenheid. Dan springen er vonken over en weer en worden ze geliefden. Heftige vakantieliefde en ze willen geen minuut zonder elkaar. Als de vakantie voorbij  zal het weer een jaar duren voordat ze elkaar weer zien op De Berg in Pyreneeën. Antonio volgen we als hij kok wordt in een gerespecteerd restaurant. Hij leert hard werken. leert collega’s kennen. Het boek wordt steeds vanuit  wisselend perspectief (Antonio en Eva) geschreven. En als ze elkaar weer zien, wordt dat op geheel verschillende manier beleefd. Grensoverschrijdend gedrag, zelfs in een relatie waarin beiden innig verliefde zijn, kan ook daar voorkomen. Zo knap en dicht op de huid geschreven. Een heel duidelijke moraal, zonder belerend te zijn.

Wat een ontzettend verrassend boek! Marjolein van Heemstra is van vele (wetenschappelijke) markten thuis. Ze ze journalist (Trouw) , theatermaker, correspondent ruimtevaart bij de correspondent en ze maakte 500 nachtwandelingen. Dat laatste wapenfeit staat model voor haar nieuwste roman. Mellie organiseert nachtwandelingen. Leuk, maar ze slaat een beetje door. Met de leden van haar beweging plakt ze lantarenpalen af en bestookt ze de plaatselijke overheid met een constante stroom van argumenten tegen het licht. Het is schijnveiligheid al dat licht overal. Duisternis geeft de dieren rust, maar ook de mens. Journalisten en wethouders laten hen maar begaan totdat een vrouw in het (donkere!) bos verongelukt. Natuurlijk krijgen de nachtwandelaars de schuld. Maar zo eenvoudig ligt het natuurlijk niet. De vrouw in kwestie (Ella) ligt in coma, een van de zonderlinge leden van de groep Luisa is spoorloos verdwenen. Vermakelijk, humoristisch en met een moralistische ondertoon. O ja, en je leert heel veel over glimwormen. Zo schattig.

Henry Benett heeft een zorgeloos leventje en ligt met zijn geliefde regelmatig in het stro. Ze vraagt aan hem: “Je gaat toch ook..?” En de rest is geschiedenis, want Henry meldt zich aan om om mee te gaan vechten in de nutteloze loopgravenoorlog. De auteur doet een schrijnend, emotioneel verslag van de oorlog en vooral beschrijft ze wat de oorlog met mensen doet. Daarmee is het natuurlijk niet nieuw en weten we allemaal dat PTTS parten speelde bij de meeste overlevers. Maar omdat het zo persoonlijk gemaakt wordt en je in het hoofd van Henry zit, begrijp je zijn onvermogen om weer lief te hebben en van het leven te genieten. Ook loopt hij structureel moe rond omdat hij amper durft te  slapen, bang als hij is voor de nachtmerries.  Niets is er wat je er aan kunt doen en daarmee past ook een open einde want er komt geen mooi einde aan dit drama. Knap geschreven en zeer informatief over W.O. I, ondanks het heel bekende trauma-proces dat in het boek is verwerkt.

Wilfried de Jong is presentator, interviewer, boekenworm en sport- en muziekliefhebber en heeft zijn sporen ruimschoots op alle soorten mediaplatforms verdiend. Als schrijver kwamen een aantal korte verhalen uit zijn pen en nu zijn eerste roman. Maar eigenlijk zijn het ook verhalen. Elk hoofdstuk speelt zich namelijk af rondom een wolkenkrabber in Rotterdam. De ontmoetingen met de bewoners en de omgeving staat model voor laagdrempelig in humor gedoopt proza. Hij las op De Beste Boeken Live in augustus al voor uit het boek en dat oogstte na de lachsalvo’s een enorm applaus. En terecht. Als hij komt vast te zitten in de lift, samen met een claustrofobische begrafenisondernemer, lig je dubbel van de lach. Grappig boekje, hopelijk als opmaat voor een grote roman, want deze man werkt zo lekker op je lachspieren. En hij kan schrijven. 

Mijn collega Gea zei al over het boek: “Een soap met een aantal prachtige schatten”, en dat klopt volledig. Abdolah is een verhalenverteller pur sang (Op zoek naar Ramona is niet zo bekend van hem, maar vind ik een meesterwerk) en hij trekt je ook dit verhaal in. Een groot (in Delft bestaand) gebouw, vol met mensen die met elkaar (mee)leven geeft voldoende verhaalstof. Ernesto woont er, als goudsmit en handelaar op zoek naar zijn verleden. En bijvoorbeeld ook Alejandra die een dochter heeft van een man die haar niet erkent. Met behulp van de bewoners ontfutselt ze de DNA (de soap!). Over de uitslag en de toedracht is iedereen dagen langen in de weer. In de tussentijd ontdekt Ernesto kisten vol informatie over Joden die in het gebouw gewoond hebben (historisch feit zoals hij achterin beschrijft) en probeert hij nabestaanden te vinden. Het geheel van heerlijke verhaallijnen wordt gestuurd door de adviezen van de wonderlijke vogel Upapu. Humor, ernst, mystiek en vriendschappen gaan hier hand in hand. Een prachtig kwartet.

Het debuut van Koen Caris “Stenen Eten”” was een prijswinnend debuut en speciaal voor jongeren. Dit tweede boek is roman voor jong en oud waarin een utopische wereld geschetst wordt (zoals in bijvoorbeeld gebied 19 van Esther Gerritsen) De Stad O. is een bijna communistische samenleving waarin iedereen gelijk en gelukkig is. Bethe en Tobias ervaren dit ook aan den lijve.  Als Bethe ziet dat er wel degelijk rafelrandjes zijn aan dit Walhalla en dit ook uit, wordt ze vriendelijk op het matje geroepen. Er wordt haar een nieuwe keuken aangeboden. En zo gaat het in O. Is er iets kapot (in je huis of in je hoofd), binnen het uur is het verholpen. Bij Bethe komen steeds meer twijfels en geholpen door een buurman, die ook de negatieve kanten kent van deze stad, besluit ze om weg te gaan. Maar wil Tobias mee? Laten ze haar gaan? Of loopt het allemaal toch eigenlijk wel op rolletjes in O.? Razendknap verzonnen en boeiend geschreven verhaal.

In 2010 begon de Mijn Strijd- reeks van Knausgard met dit deel Vader. Het luidde een weergaloze reeks in, uniek om zijn omvang (6 dikke autobiografische delen), uniek om de onthutsende eerlijkheid. In de afgelopen 25 jaar is er al eerder een heruitgave geweest; allemaal prima, als het maar leverbaar blijft. Het is ontroerend hoe hij beschrijft hoe hij met zijn vrienden omgaat. En je voelt je een ramptoerist als hij verhaalt hoe hij het huis van zijn vader leeghaalt, na diens overlijden na een leven als alcoholist. De gedetailleerdheid, de humor en zijn heerlijke dialogen maken het een must-read.  De eerste tweede delen zijn nu heruitgegeven (naast “Vader” ook “Liefde”). De rest van de serie volgt nog en ik hoop van harte dat de stand-alone “Engelen vallen langzaam” van deze Noorse auteur ook nog eens opnieuw uitgebracht gaat worden.

Gerrit Brand, de drijvende kracht achter uitgeverij Nobelman, brengt met “Naar Beiroet” zijn zevende roman uit. Als rode draad in het boek staat de oorlog in Gaza centraal. Actueel thema dus. Hoofdpersonage Edgar Laseur steekt het niet onder stoelen of banken, dat hij geen goed woord over heeft over de terreurdaden van Israel. En de enkeling die (bijvoorbeeld tijdens een bezoek in zijn galerie) er anders over denkt wordt stevig van repliek gediend. De auteur volgend op Insta e.d., is het duidelijk dat personage en auteur duidelijk op 1 lijn zitten. En er zitten meer duidelijk autobiografische elementen in het boek: als galerie-houder gaat hij inspiratie opdoen in Libanon. De auteur kent het land goed omdat hij een vrouw getrouwd heeft die daar vandaan komt en hij heeft zelf een galerie gehad. Alles bij elkaar: een emotioneel relaas van een man die in zijn huwelijk, zijn kunst en zijn meeleven met een land dat wordt verscheurd, zijn weg  moet zien te vinden. Het zijn soms verdrietige, moeizame en altijd mooi beschreven hobbels. Ik heb genoten van de roman en op 19 februari 2026 komt Brand in onze winkel in Groningen, vertellen over het boek en zijn uitgeverij.

Van der Zijl is koningin van de literaire non-fictie. Ze is in staat om een (on)bekend stuk geschiedenis om te zetten in een spannend informatief verhaal. Eigenlijk net zoals de koning van de literaire non-fictie (Geert Mak) dat doet. Leon & Juliette schreef ze als boekenweekgeschenk en maakte al grote indruk. Het uitgebreide boek, dat onder de naam Fotuna’s Kinderen uitkwam, is een weergaloos mooi boek. Aan de hand van het leven van mevrouw De Fremery, die van slaaf tot schatrijke dame wordt gevolgd, krijg je een geschiedenis van Amerika voorgeschoteld die diepe indruk maakt. Er zijn verschillende verhaallijnen die samenkomen. En ook al heb je wel eens gelezen van de beroemde Goldrush in Californie, Annejet maakt er door haar personages (die allen echt bestaan hebben!) een geheel fris verhaal van. Nu in midprice verschenen, niet te missen boek.

Het tweede boek van Jan Bouwstra met fabels is weer zeker zo goed als zijn eerste. Hij doet echt niet onder voor Toon Tellegen en ik doe er alles aan om hem een grotere bekendheid te geven. Het is een boek dat je beter niet in een ruk gaat uitlezen (al zal de verleiding groot zijn…), want je leest er af en toe eentje mijmert daarna over de filosofie erachter of glimlacht over de verrassende wending of conclusie. En je leert wat geluk is en waarom we hier zijn. Met een sneer naar de politiek en zelfs religie (als dieren verhaal gaan halen bij God als er niet genoeg te eten is). En hoewel je op sommige vragen (hoe licht kan leegte zijn?) geen antwoord krijgt, kun je veel conclusies trekken over het leven, al is het maar omdat iedereen belangrijk is, want anders zou je er niet zijn. Toch?

In de Middeleeuwen gebeurde het veel in Nederland: vrouwen die zich lieten inmetselen in een kluis (tiny huisje eigenlijk) bij de kerk. Ze werd dan een bezienswaardigheid maar vooral ook kwamen mensen bij haar voor raad. Met dit gegeven plaatst debutant Annemarie Ros zuster Margaretha in een kluis bij de Martinikerk. Het waarom van de inkluizing komen we van lieverlee in het verhaal te weten. (En dat is nogal wat!), Ze wordt geliefd door de Groningers die dagelijks bij haar kluis verschijnen. Je leert veel over de gebruiken van de kerk (Maria-verering, relieken, discriminatie van vrouwen etc) en het is een prachtig tijdsbeeld van Groningen tijdens de Middeleeuwen. Het is een feelgood roman waarin kritisch naar de kerk en haar leiders gekeken wordt door zuster Margaretha. 19 maart 2026 komt de auteur in onze winkel in Groningen en houdt een lezing over haar indrukwekkende roman.

Super informatief boek van Bas Erlings. Uren van gedegen onderzoek en vooral observeren in de dagelijkse politiek gingen vooraf aan het schrijven van dit boek. Erlings was campagne-strateeg voor de VVD en met name ondersteunde hij Mark Rutte. De vele politieke anekdotes, zoals meer of minder Marokanen en Rutte die zijn tekst kwijt is,  zorgen ervoor dat je een soort dagboek van de Nederlandse politiek leest met veel aha-erlebnissen. Maar het psychologische mechanisme van populisten dat hij blootlegt, is natuurlijk veel belangrijker nog. We weten onder de hand wel hoe populisten werken (veel geschreeuw en weinig wol, anderen altijd de schuld geven, nooit met daadkrachtige oplossingen komen) maar hoe werkt dat nou? Hij heeft zich verdiept in de gedragstherapie (en een bedrijf daaromtrent opgericht) en concludeert dat de inhoud van je verhaal verreweg minder belangrijk is dan de verpakking. Zo werkt het brein: simpel gezegd reageren we altijd vanuit ons 1e systeem; impulsief, als eerste reactie. Ons brein wil eigenlijk niet naar het 2e systeem, het level waarop doordacht moet worden, dilemma’s afgewogen moeten worden. Mensen willen niet overtuigd worden (2e systeem) maar begrepen (1e systeem). Toegepast op politiek. Als mensen voelen dat ze begrepen worden (ook al klopt er inhoudelijk niets van), wordt er gestemd op die betreffende hard schreeuwende politicus. Tamelijk utopisch hoe hij zegt dat we populisten kunnen elimineren (maar je zult met mij concluderen dat hij wel gelijk heeft als je het boek hebt gelezen); maar goed, dromen moet je hebben anders kom je nooit ergens.

Het is tien jaar geleden dat Mankel overleed en reden voor de uitgever om de eerste Wallander tegen een actieprijs opnieuw uit te geven. Voor mij weer een reden om opnieuw te lezen. Geweldig was het! Mankel is duidelijk de voorbereider van heel veel Scandinavische thrillerschrijvers de na hem opstonden (Nesbo, Nesser etc.) In dit eerste deel vindt er onder andere een brute moord plaats op een echtpaar dat nooit een vlieg kwaad heeft gedaan. Vanzelfsprekend gaat het onderzoek moeizaam en als uiteindelijk de verdenking valt op de zwarte medemens, is het een precaire aangelegenheid, waarbij hij al snel als racist wordt betiteld. Wallander heeft een dikke huid en houdt als speerpunt de oplossing van het drama in zijn vizier. Weer helemaal gemotiveerd om de Wallander-reeks verder te gaan lezen. Nu nog tijd vinden.

Wat is dit mooi! De auteur brak door met Wolf. De auteur en uitgever besloten samen om het debuut De kinderen van Calais opnieuw uit te brengen. Lara herschreef het boek (uitgebreide info hierover in de inleiding) en kreeg een andere (veel betere!) titel mee: Meisjes van krijt. Het verhaal gaat door merg en been. De hartsvriendinnen Lilith en Violaine doen alles met elkaar. Delen, reizen, lachen, huilen en jongens een cijfer geven (“Kijk daar loopt een negen”). Het noodlot, dat de rode draad in het boek is: samen besluiten ze om van een rots te springen. Het waarom wordt langzaam en mooi beschreven in flashbacks, alsmede het gegeven dat alleen een van de meisjes wordt teruggevonden en de andere spoorloos blijft.  De ontknoping is onthutsend, schrijnend en voor de lezer misschien onbegrijpelijk. Maar door de invalshoeken van de prachtige personages, te mogen lezen, is onbegrip niet eens op z’n plaats. Een boek dat je altijd bij zal blijven.

De drie novelles in dit boek gaan door merg en been. Een arme gescheiden moeder die geen alimentatie krijgt. de onbeholpen autistische Thomas die uit de gevangenis komt en van zijn zoontje houdt en De Grote Zus die moet vluchten met haar jongere broertje en zusje. En hoe het allemaal zo gekomen is (gevangenis, vluchten etc) weten we niet. En dat heeft ook geen zin, want dat maakt de situatie er voor de diverse hoofdpersonen ook niet beter op. En hoe het afloopt weet je ook niet. We stappen gewoon even in een aantal weinig opbeurende levens van mensen in de Noorse koude. Melancholisch, droevig, meelijwekkend. Een prachtige tegenhanger voor de kerstverhalen die altijd goed aflopen. Indrukwekkend, mede door de staccato directe stijl, geen woord te veel. 

De cover en de achterflap verraden niet of nauwelijks iets over het boek. Is het een thriller? Of een historische roman? Of een feelgood Italiaans liefdesverhaal? Nu ik het heb gelezen: het houdt het midden tussen een feelgood en een thriller. Edie en Joe erven een oude villa op Sicilië. Een prachtige idyllische plek. Er zijn echter wat problemen. In de eerste plaats zijn ze al tien jaar gescheiden. En in de tweede plaats blijken er mensen in het dorp niet blij te zijn met hun komst. Als ze het huis zo snel mogelijk willen verkopen, breekt er brandt uit, worden banden lek gestoken en zitten ze met hun handen in het haar. Wat moeten ze doen? In flahbacks leren we de reden kennen van hun scheiding, komen ze schoorvoetend wat dichter bij elkaar en bekommeren ze zich om een zwangere vrouw (en haar zoontje) die geterroriseerd en geslagen worden door haar man. Het wordt spannend als Francesco, de jongen, een oude man aanrijdt en Joe de schuld op zich neemt. Het loopt allemaal wonderwel af en dat is ook wel eens leuk. Leest heerlijk weg, maar blijft boeiend.

“Vijf generaties ellende” zou de driewoordige samenvatting zijn van dit boek. We volgen een familie in Zuid Afrika en dan met name moeders en dochters. Trauma’s werken door in generaties. Door de gebeurtenissen, die Siebelink door haar personages laat vertellen, is al snel duidelijk hoe dat werkt. Hechtingstoornis, verslaving, onzekerheid en eenzaamheid, het is overduidelijk dat de vrouwen beschadigd zijn en daardoor ook vervallen in onaangepast gedrag in de breedste zin van het woord. De dichteres Ingrid Jonker staat model voor het hoofdpersonage Astrid Viljoen, die zelfmoord pleegt. Haar dochter gaat in het boek op zoek naar waarheden, al is het maar om de het intergenerationele trauma in deze familie te kunnen stoppen. Naast het persoonlijke, krijg je een heel goed tijdsbeeld van Zuid Afrika ten tijde van de apartheid. Een rijke, volle roman, waar je echter niet vrolijk van wordt.

Julia wordt de nieuwe burgemeester van een gehucht in Zweden. Ze gaat er alles aan doen om een fabrikant van bedden (een internationale gigant) naar haar plaats te halen. Ze heeft daarbij te maken een onnozele gemeenteraadsleden (die ze dus gemakkelijk op haar hand krijgt) maar toch zitten er heel wat addertjes onder het gras. Ze moet dus haar vrouwelijke charmes in de strijd gooien om de directeur van Traumbett zover te krijgen om voor haar “unieke locatie” te kiezen. Jonasson werkt constant op je lachspieren en je moet alles vooral niet serieus nemen. Gewoon het allerleukste tussendoortje deze novelle. In een avondje uitlezen en glimlachend de nacht ingaan.

Het debuut Kuren van Thijs Hoekstra gaat over David. Hij is 14 en ligt met kanker in het ziekenhuis. Cliniclowns proberen hem op te vrolijken en de mensen van “Doe een wens” willen hem geven wat hij wenst. Het probleem is dat David alleen maar wil zwelgen in zelfmedelijden. Schitterend en plastisch vertelt hij zijn verhaal. Zijn frustrerende leven in het ziekenhuis, de ruzies met zijn moeder (“Je MOET eten anders moet je aan de sonde-voeding”) en zijn vader die zich volledig terugtrekt met zijn koptelefoon en altijd twee albums van The Beatles luistert. Hij pubert en weet eigenlijk ook wel dat iedereen “rete zijn best doet” en daarom houdt hij ook van ze. Niet dik en lekker voor je leeslijst dus. Maar als je de YA leeftijd al voorbij bent: ook een prima boek om eens in het hoofd van een jongere te zitten die puberend en vol hormonen (De onbereikbare Helene de Boer…) helemaal stilgezet wordt door de verschrikkelijke ziekte.

‘k Heb het wel vaker gezegd maar Hakan Nesser behoort tot mijn all-time top 5 van beste auteurs. Dit verhaal is er weer een van topniveau. Het humoristische inspecteurs-huwelijk Beckman-Barbarottii komt weer in aktie. Ditmaal wordt een bekende Zweedse kunstenaar vermoord tijdens een kerstweekend waarbij hij zijn 2 broers en zus heeft uitgenodigd. Is hij door een van hen vermoord om de erfenis veilig te stellen of heeft het te maken met “een gebeurtenis” van 25 jaar geleden? Schoorvoetend (bij Nesser kan het me niet langzaam genoeg gaan!) komt Barbarotti en zijn team er achter dat de broers en zus een moord op hun geweten hebben. Hun chef is blij dat er eindelijk een eind komt aan deze puzzel. Maar dan komt er (op de laatste pagina) een brief uit München

In Auvers-sur-oise bracht Van Gogh de laatste maanden van zijn leven door. Hij streek neer in een herberg en in deze roman komen de mensen aldaar en in de omgeving, tot leven, in deze historische roman. Het verhaal is natuurlijk bekend en de oeverloze discussie over zijn dood (zelfmoord of moord) natuurlijk ook. En de meeste mensen weten natuurlijk ook dat hij berooid stierf en dat zijn schilderijen nergens te slijten waren terwijl er nu miljoenen Euro’s voor neergeteld worden. Hoe kun je er dan nog iets nieuws van maken? Dit schrijversduo komt een heel eind. Ze slepen je mee in het verhaal en het is zeer geloofwaardig als ze de hoofdpersonen laten concluderen dat hij vermoord is. Maar het meest interessant vond ik de verantwoording in het nawoord. Daaruit blijkt hun gedegen onderzoek en is het geenszins een “navertellen van” geweest. Heerlijk verhaal over unieke schilder.

Inmiddels hebben we een zeer boeiende en goed bezochte avond met Paul Schenderling gehad in onze winkel in Amersfoort. Hij is een econoom met  verrassend nieuwe ideeën Hij schetst in dit boek dat we moeten kiezen voor eerlijk verdeelde welvaart tussen continenten. Als je dat leest lijkt het een utopie, maar hij maakt het zeer concreet met voorbeelden uit de geschiedenis van de economische wereld en toont aan dat we alleen door een drastische koerswijziging van Europa weer een sterk economisch continent kunnen maken. Dat moeten we doen door te kiezen voor kwaliteit in plaats van de kwantiteit (12 miljoen pakjes komen per dag van buiten Europa ons continent binnen), waardoor onder meer uitbuiting tegengegaan wordt (denk aan de kledingbranche) en duurzaamheid.van toepassing is (geen weggooi producten uit China, maar eigen duurzamere producten). En met gedegen onderzoek en motivatie maakt hij duidelijk hoe we dit kunnen bereiken: belasting voor grootconsumeerders bijvoorbeeld en bovenal bewustwording. Want als je je realiseert dat doorgaan met consumeren op deze manier, ook jouzelf gaat schaden, kan het knopje zomaar omgaan. Zeer belangrijk en goed te lezen boek.

“Eten, bidden, beminnen” was haar ultieme hit maar haar boek Tot aan de rivier is, los van verkoopcijfers, haar meest openhartige, intieme boek. Ze beschrijft het leven en de dood van haar allerbeste vriendin (en geliefde) Rayya Elias. Het is geen liefde op het eerste gezicht, maar in de loop van de tijd (en het prachtig beschreven liefde in wording) worden ze onafscheidelijk en geliefden tot in de dood. Of beter: Tot aan de rivier. Gedurende lange tijd leven ze op een wolk. Ze laven zich aan elkaar, begrijpen elkaar zonder woorden en genieten van het leven in al haar volheid. Dan krijgt Rayya te horen dat ze ongeneeslijk ziek is.  Ze is inmiddels verslaafd aan allerhande drugs en laat zich niet meer behandelen. Elizabeth blijft haar vriendin met alle liefde en inzet helpen. Onder meer vinden ze samen kracht in elke morgen bidden tot God. Maar het gaat van kwaad tot erger. Rayya is onhandelbaar en onredelijk, hetgeen Elizabeth tot radeloosheid brengt en op een punt beland om haar vriendin te willen vermoorden. Rayya sterft en voor de auteur begint een lange weg van herstel. Afkicken en zin vinden in het leven. Vooral met dank aan God krabbelt ze langzaam overeind. Zo mooi, heftig en eerlijk geschreven, liep ik er dagenlang mee in mijn hoofd. 

Gladdiness is een alleskunner (cabaretier, scenarioschrijver etc.). Inmiddels over de zestig, verstaat hij de kunst om in de hoofden van twee tienermeiden te gaan zitten. Giechelend jongens een cijfer geven als ze op Tienerrail gaan. Kamperen, met z’n tweetjes in de tent, geweldig! Dus niet. Want Liedewij MOET gewoon terug naar huis, want het graf van haar opa wordt geruimd. Haar opa was haar alles. Ze ziet zelfs zijn sigaar in de lucht… Zo leren we haar kennen en de waanbeelden (voor haar zeer reëel!) dringen ze steeds verder aan haar op. Beklemmend en zwaar is het thema maar tegelijkertijd maakt zij zich niet druk, zelfs niet over spreekbeurt. En toch blijft ze ook het gevoel houden dat ze iedereen (inclusief haarzelf) aan het kwijtraken is. Terecht dat achterin het boek info staat over zelfmoordpreventie. Je wordt er dan niet blij van, maar het is toch goed dat dit soort boeken worden geschreven.

Wees niet bang van Aisha Dutrieux is een verhaal met meerdere waarheden zegt de algemene info over dit boek. En misschien is dat wel zo. Blijft het feit dat pedofilie behandelen in romanvorm een zeer precaire aangelegenheid is. Een hartverscheurende roman die begint met de zelfmoord van Maria. Zij is op, leeg, ze kan niet meer. Ze heeft lange tijd geleefd met het feit dat ze een pedofiel is, dit ook heeft kenbaar gemaakt aan haar man (waarna al snel een scheiding volgde) en haar omgeving (ontslag op de school waar ze onderwijzeres was). Snel trek je als lezer (als je dit leest waarschijnlijk ook) de conclusie: de maatschappij (en met name de kinderen) moet beschermd worden voor “zulke mensen”. De auteur geeft het thema een menselijk gezicht. Maria heeft nooit kinderen misbruikt, niet op school, niet thuis, maar haar dochter Laura gaat op zoek naar het hele verhaal over haar moeder en stelt vragen die deels beantwoord worden. Gedurfd verhaal, dat de lezer noopt om te reflecteren op een mening.

Een levensgevaarlijk boek. Ik heb het geluisterd in de auto en moest regelmatig schaterlachend over mijn stuur hangen. Nogal gevaarlijk dus. Maar als de directeur van de dierentuin zijn liefdesbrief moet redden en daardoor terecht komt bij de luipaarden en door een gorilla door elkaar wordt geschud, is dat natuurlijk ook niet heel relaxt. De kinderen van een bijzondere school (speciaal onderwijs) onderzoeken met elkaar wie de school heeft onder laten lopen en waarom? De lieve juf Jennings? Of de directeur die wel heel erg graag en veel koffie wil drinken met juf Jennings? Ze krijgen hulp van een politie-agent, die in een operatieschort in het ziekenhuis ligt (hij keek niet uit tijdens de verkeersles). Hij is zo onder de indruk van hun verhaal dat hij meteen met hen meegaat. Daar zijn de kinderen blij mee en nemen de uit het schort puilende blote billen die ze van hem zien, maar voor lief. Het was wel even schakelen (Dicker schrijft normaliter dikke thrillers) maar het is een hilarisch kinderboek geworden.

Anna Maria della Pieta wordt als baby bij de zusters te vondeling gelegd en wordt in haar leven dat volgt, een wereldberoemd violiste en concertmeester. Zo’n op waarheid gebaseerd verhaal spreekt natuurlijk tot de verbeelding maar verzandt al snel in tamelijk voorspelbare clichés. Ze wordt beroemd en heeft heel wat hobbels te nemen. Nogal wiedes en nogal voorspelbaar. In dit debuut maakt de auteur er -ondanks deze voorspelbaarheid, die er zeker in zit- toch een mooi historisch boek van omdat de verhaallijnen met haar vriendinnen (de andere weeskinderen) levensecht wordt neergezet en ook haar relatie met haar leraar wordt schitterend en geloofwaardig geschilderd. En ook het tamelijk egocentrische karakter van Anna Maria is soms schrijnend (als ze haar vriendinnen in de steek laat, maar tegelijkertijd begrijpelijk als je muziek boven alles (echt alles!) wilt stellen.

Sporen van het Voorland is een zeer origineel en bijzonder boek. Het thema van de roman is de Voodoocultuur van Afrika en dat gegeven zal al veel mensen om begrijpelijke redenen afschrikken. Maar mocht je het aandurven -en dat hoop ik- dan ga je een wonderlijk avontuur tegemoet. Valerie is een antropologe en onderzoeksjournalist en reist af naar Afrika, om daar Alex Verlinden te ontmoeten en te interviewen. Ze komt in aanraking met de Voodoocultuur en al haar rituelen dansen, vrije sex en de wonderlijk uitgedoste bewoners. Ze raakt geïntrigeerd en vooral door de verschijning van Alex Verlinden, die de belangrijkste persoon van het dorp blijkt te zijn. Hij noemt zich Xela. Alex en zijn alter-ego Xela kunnen het heel goed vinden met Valerie, hetgeen eindigt in een alles opofferende liefdesverklaring van Xela aan Valerie. Als zij vertrekt naar Parijs zal hij een week later daar ook arriveren. De Almacht (een alles overheersende stem in zijn hoofd) bepaalt echter anders… Het einde leest als een thriller, zo spannend. Tragisch, boeiend en (zo je wilt) controversieel, maar goed geschreven en zeer origineel. 

Deen is een verteller. Welk thema of genre hij ook oppakt: hij maakt er een prachtig verhaal van. Gras is een historische familiekroniek en daar maakt hij moeiteloos iets moois van. Vooral verschil tussen adel en personeel wordt haarscherp neergezet. De generatie tuinmannen dat de revue passeert wordt beschreven van eind 19e eeuw tot ver in de 21e eeuw. Gras en de verzorging van de landerijen en tuinen is een belangrijke rode draad, maar zeker zo belangrijk is het geloof van deze mensen. De auteur zet een reeks eenvoudige mensen neer die rotsvast in hun geloof in God staan. Vanzelfsprekend komt daarbij Jesaja 40 (het leven van de mens is als gras, kortstondig, snel verwelkend) ook voorbij. Het siert Mathijs Deen dat hij beschrijft en niet (ver)oordeelt. Dat is integer. Enige nadeel is dat het zo’n dun boek is. Staat tegenover dat je het boek nog lang in gedachten houdt. 

Het sterk autobiografische boek van Josha Zwaan is een psychologische roman waarin een verzwegen gebeurtenis een trauma veroorzaakt dat het gehele gezin ontwricht. De vader is een strenge dominee, alom een gevierd en zeer gerespecteerd man, behalve in zijn gezin. Hij heeft Hannah, zijn dochter, het huis gewezen nadat vertelde dat ze ongehuwd zwanger was. En dan is er Lea, zijn andere dochter, die ontslagen is bij een topbedrijf omdat ze de drank niet kon laten staan en nu opgenomen is in een afkickkliniek. Als de vader ziek wordt en het einde nader komt alle mantelzorg op Hannah’s bordje, want haar moeder is al jaren geleden overleden. Haarscherp en heel subtiel beschrijft de auteur de haat- en liefdegevoelens van Hannah. Ze verzorgt haar vader en rondstruinend door het huis en foto-albums bekijkend, komt ze achter het grote geheim dat zijn gedrag verklaart. Zo mooi hoe na een roerig verhaal, haar stervende vader vol tegenstrijdigheden, toch uiteindelijk de rust wordt gevonden. Knap en ontroerend boek.

Jakob is het derde deel waarin inspecteur Hildur de hoofdrol speelt. Hoewel het los te lezen is, zou ik zeker met deel 1 (Hildur) beginnen. Het is een geweldige serie. Vlot geschreven, markante personages en zich afspelend in het (vaak) ijskoude IJsland. In dit deel gaat het om twee verhaallijnen. Er lijkt een seriemoordenaar rond te gaan die het heeft gemunt op natuurbeschermers. Het blijkt ook alles te maken te hebben met de handel in bloed van merries (een bestaande praktijk op IJsland las ik). Het wordt een prangende kwestie als collega’s van Hildur ontdekken dat de broer en zus van Hildur erbij betrokken zijn… De andere verhaallijn is die van Jakob, een collega van Hildur. Hij heeft een ex die op een rigide manier hun zoontje bij hem weghoudt. Er komt zelfs een rechtszaak, met vergaande gevolgen waarbij Jakob later zelfs verdacht wordt van moord. Een goed tot in de puntjes uitgewerkte thriller. Je gaat van Hildur houden; een (h)eerlijk mens met zeer grote praktische politie-intelligentie.

Hoewel van Iperen inmiddels vooral bekend is om haar indringende non-fictie stem middels haar boeken “Eigen welzijn eerst” en “Eigen planeet eerst”, gaat dit literaire non-fictie verhaal ook onder je huid kruipen. ’t Hooge nest is een onderduikhuis nabij Naarden, tijdens de Tweede Wereldoorlog. Janny en Lien zijn de drijvende krachten die Joden opvangen in dit huis, dat midden in de natuur staat. Alle ruimtes kunnen hermetisch gesloten worden met luiken en deuren. Maar er worden risico’s genomen. Meer dan een schuilplaats, is het grote huis ook een cultureel plek waar gezongen en toneel gespeeld wordt en waar mensen van buiten het huis komen kijken. Het loopt niet goed af. De twee zussen en alle onderduikers, worden opgepakt. De zussen gaan naar het concentratiekamp. En daarmee wordt al meteen duidelijk dat dat dit verhaal veel meer is dan de geschiedenis van een onderduikadres. Veel meer nog: het verhaal van twee Joodse zussen die vol lef, vriendschap, liefde en angst voor, tijdens en na de oorlog, de medemens helpen (zelfs in het concentratiekamp). Weliswaar het zoveelste verhaal over de oorlog, maar onvergetelijk.

Hiervan is niet zoveel: een heuse sciencefiction roman. Hoofdpersoon is Artemis. Samen met andere bemanningsleden van het ruimtevaartschip Chimaera is zij op weg naar Oneiros. Dit is een maan waarop ze onderzoek gaan doen. De voorgaande missie is mislukt omdat de bemanningsleden nooit zijn teruggevonden. Mission Control blijkt echter een dubbele agenda te hebben, want ze weten wel iets meer en wordt de bemanning van Chimaera sluw voor hun karretje gespannen. De dromen worden daar werkelijkheid, de robots krijgen steeds meer bewustzijn en wat is er aan de hand met de zwarte schaduwen die hen aanvallen? En is elk bemanningslid wel te vertrouwen? De vragen stellen, is ze beantwoorden natuurlijk. Spannend verhaal waarin grenzen tussen mensen en machines vervagen. Prachtige eerste uitgave van nieuwe uitgeverij Annex.

P.J.M. Bond is een Nederlandse zanger/singer-songwriter en een van de grootste fans van Ernest Hemingway (niet helemaal eerlijk want ik ken er niet heel veel). Hij vindt het eerste werk dat Hemingway uitgaf, meteen het hoogtepunt van zijn oeuvre. Het is een bundel korte verhalen, zeer uiteenlopend van snit. In dit boek dat je kunt opvatten als een ultiem eerbetoon aan deze bundel, vat hij de verhalen samen en schreef hij bij elk van de verhalen een song. Hij trad hiermee op in onze winkel in Amersfoort. Onvergetelijk! Maar los van dit optreden staan de samenvattingen en de spongteksten op zichzelf ook als een huis. Poetisch, eigenzinning en altijd wat melodramatisch. Onbereikbare liefdes, het echtpaar dat geen kinderen kan krijgen (collega auteur Eliot!), een brug over een rivier etc. De bundel is niet meer in druk, maar ik koop hem zeker als ik hem nog tegenkom.Dit boekje, compleet met cd, is een goed alternatief.

Zo af en toe lees ik weer eens een ouder boek van een van mijn favoriete auteurs. Dat is al heel veel jaren Hakan Nesser. Hoewel zijn boeken altijd gerubriceerd worden onder thrillers, bevatten zijn boeken altijd een grote portie psychologie van de mensen. En daarnaast is het een heerlijke, gedetailleerde verteller. De eerste helft van het boek gaat over twee mensen. Allereerst meneer Roos (Valdemar). Een op het eerste gezicht een saaie man en zijn tweede vrouw met twee dochters lijdzaam volgt in alles en het leven vooral leeft omdat hij niet veel anders kan. Als hij echter een zeer grote prijs krijgt, koopt hij een huisje ver weg in het bos. De tweede persoon is Anna, die vlucht uit een afkickkliniek en na veel omzwervingen in dat huisje van Roos terecht komt. Ze worden vrienden maar het lijkt er op dat ze ook iemand vermoorden. Waarom? Wat is er gebeurd? In het tweede deel van het boek mag Barbarotti uitzoeken wat het was. Veel humor, veel onderliggende verhaallijn en altijd de smakelijk verteltrant van Nesser. Elke rechtgeaarde boekliefhebber moet minstens 1 boek van Nesser hebben gelezen vind ik.

Het Eiland Van Anna, haar vorige boek, was mijn prettige kennismaking met deze auteur. Zij verwerkt een stuk natuur-geschiedenis met een literair aantrekkelijk verhaal. Ook met Waterzoon schrijft ze weer een mooie literaire non-fictie. Jammer dat het zo’n dun boekje is maar het verhaal is er niet minder om. Ze vertelt het leven van vader Jac. P. Thijsse (Mede-oprichter van Natuurmonumenten en vooral bekend van de natuuralbums van Verkade waar half Nederland destijds plaatsje van spaarde) en zijn zoon Jo. Deze Jo Thijsse was ingenieur en de mede-bedenker van de afsluitdijk en de  Deltawerken. Een groter verschil tussen pa en zoon is niet denkbaar. Daar waar pa zich geheel en al wijdde aan het beschermen van de natuur, dacht zoon Jo alleen aan het beschermen van de mensen. Nu zou het ondenkbaar zijn dat er een afsluitdijk gelegd zou worden zonder aan de natuur te denken. Destijds ging het zou. Het woord milieu zoals wij dat nu kennen en duiden, kende men niet. De natuur herstelde zichzelf wel… Schrijnend (maar prachtig beschreven) dilemma van deze mannen en mooi om te lezen dat Jo -weliswaar als hoogbejaarde man- spijt heeft van het rucksichtslos terugdringen van natuur.