Literatuur

Tip van over "Het lied van de mistral" van Olivier Mak-Bouchard

Deze zomer bleven we in Nederland. Gelukkig kun je thuis ook veel beleven volgens het CPNB. Wat heeft mij dat zoal opgeleverd?

Al lezend in het boek Het lied van de mistral dacht ik terug aan een vakantie in Zuid- Frankrijk, in de omgeving van Avignon. Hoe warm het was, en hoe we op de camping de eerste dag werden overvallen door het geluid van de cicades. Dat begon om een uur of 10 en duurde tot een uur of 10 ’s avonds, tenzij het regende en afkoelde. en andere context met andere geuren, geluiden, verhalen.
Het kwam weer bij me boven toen ik ging lezen in dit boek, dat speelt in de Provence en waar de rivier de Calavon, de hellingen van de Luberon, de Mont Ventoux met zijn kale, witstenen top en een plaats als Apt genoemd worden.

Het boek begint met een oorsprongsmythe van het gebied, waarin o.a. de mistral een plaats krijgt. In de rest van het boek komt steeds iets van dit verhaal terug. Zo worden heden en verleden verweven en lijken werkelijkheid en fictie door elkaar te lopen.

Op een morgen na een hevig onweer in de Provence komt de hoofdpersoon zijn buurman tegen, een oudere, norse boer. Deze neemt hem mee naar de plek waar het onweer en de storm een deel van zijn helling hebben weggeslagen. Bij nader onderzoek van die helling komen ze resten tegen die uit een ander tijdperk komen: beelden, gebruiksvoorwerpen, een warmwaterbron. Wat is dit, hoe komt dat hier, wat moeten ze ermee? Ze besluiten met elkaar verder te gaan graven, doen dat weken lang zonder er iemand iets van te vertellen. Ze doen de mooiste ontdekkingen, maar archeologische opgravingen zonder toestemming doen is illegaal. Dat maakt het verhaal extra spannend.
Waar verwijzen al die resten naar? Wat heeft zich hier in de loop der eeuwen afgespeeld? Wat is de werking van de waterbron?
Terwijl de twee mannen steeds meer in beslag worden genomen door de opgravingen en de geschiedenis van o.a. Hannibal en het kalkstenen beeld van een vrouw, vragen de feiten in het hier en nu ook de aandacht: een ambtenaar die het terrein wil inspecteren, bosbranden in het gebied, stroperij. Hoe verhoudt zich dat tot de krachten van de natuur (mistral, droogte, wolven en roofvogels) en de geschiedenis en cultuur van dit gebied?

‘Het lied van de mistral’ is een spannend boek, soms te onwerkelijk om waar te zijn. Maar wat wil je, met een boek dat begint en eindigt met een mythe die vorm krijgt in de woeste werkelijkheid van de Luberon?
‘Het is het verhaal van een kind dat in zijn eigen wereld leeft, (…). Van een prins in zijn koninkrijk. Zijn koninkrijk is overal, hij kan het herscheppen, met zich meenemen, (…) waar hij maar heen gaat. (…) Hij werd ouder, hij was groot nu: hij mocht tot het einde van de weg gaan, voorbij het hek, voorbij de velden. De Luberon lag voor hem open en voor het eerst vond zijn koninkrijk een gebied dat hem paste. (…) De nacht was snel voorbijgegaan, het verhaal had de tijd opgeslokt. Er was niets anders meer te horen dan de stilte, die de leegte op de top van de Mount Ventoux aantastte. (…) De Meesterwind had naar mijn toutouro geluisterd en was eindelijk gaan liggen. Eindelijk zou de Luberon adem kunnen halen.’(p. 310-316).

Al lezend liet ik me meenemen in de natuur en geschiedenis van de Provence, en de activiteiten en relaties van de hoofdpersoon. Op reis in tijd en ruimte met in de hand een spannend boek. Voor wie ook graag dergelijke reizen onderneemt een aanrader.

Gastbijdrage door Christien Westerik

Bekijk boek

Tip van Hans Loeve - boekverkoper bij ons in Amersfoort over "Middernachtbibliotheek" van Matt Haig

Ken je iemand die depressief is of denkt dat het leven kans- en zinloos is? Dit boek is een supermedicijn. De auteur is zelf zwaar depressief geweest en heeft vooral dus zichzelf een groot plezier gedaan om dit boek te schrijven. Nora is een jonge vrouw die iedereen teleurstelt (en vooral zichzelf) en er op geen enkele manier plezier aan beleeft dat ze leeft. De enige uitweg is een overdosis aan pillen. Maar ze gaat niet dood maar komt in haar Middernachtbibliotheek waar alle boeken van haar leven staan en die ze kan gaan leven. Samen met de bibliothecaresse opent ze het boek van de olympische spelen. Ze is gestopt met zwemmen, maar in boek is ze verder gegaan en ze krijgt de kans om dat te leven. Ze is Olympisch kampioene en wereldberoemd, maar als ze ontdekt dat ze dit alleen maar gedaan heeft om haar vader te pleasen, is ze weer terug in de Bieb, klaar om een volgend leven te leven. Het is enorm komisch als ze weer in een nieuw leven stapt want iedereen kent haar, maar zij stapt er zo maar in en moet haar oren en ogen openhouden om te snappen wat voor leven ze lijdt. Als ze bijvoorbeeld getrouwd is en een kind heeft is het wel heel gek als je de naam van je kind niet weet. Het boek zit vol prachtige filosofische reflecties van Nora en de mensen die ze tegenkomt (“Je hoeft het leven niet te begrijpen maar je moet het leven”). De grote vraag is dan natuurlijk hoe dit ontroerende verhaal afloopt. Dat krijg je van mij niet te horen, maar het is prachtig en hoopvol voor iedereen die wel eens twijfelt aan de gemaakte keuzes in z’n leven. Ofwel: iedereen moet dit boek lezen.

Bekijk boek

Tip van Hans Loeve - boekverkoper bij ons in Amersfoort over "Shuggie Bain" van Douglas Stuart

Het spreekt natuurlijk tot de verbeelding dat een debuterend auteur de bekendste boekenprijs ((The Booker Prize) ter wereld wint, vooral nadat hij zijn manuscript tevergeefs naar 32 uitgevers had gestuurd. Toch is het geenszins een garantie voor een goed boek, maar als je dit boek hebt gelezen, kun je alleen maar concluderen dat het wel terecht is. Shuggie is de zachtmoedige verlegen hoofpersoon die opgroeit in de achterbuurten van Glasgow. Hij is anders dan de andere jongens. Hij merkt het zelf ook en hij doet zijn uiterste best om gewoon te zijn maar het sluimerende besef van zijn homofiel-zijn steekt steeds weer de kop op. Zijn geaardheid en zijn moeder die alcoholiste is zorgen ervoor dat hij nergens kan aarden en dat hij zijn dagen in armoede moet slijten. Zijn moeder verwenst hem, verwaarloost hem, maar Shuggie blijft alles voor haar doen, cijfert zichtzelf weg en maakt zichtzelf wijs dat het zijn schuld is dat zijn moeder zo is geworden. Zijn zus en oudere broer zijn al lang afgehaakt en de opgroeiende tiener wordt de mantelzorger van zijn aftakelende moeder. Het verhaal is zo ontroerend geschreven dat je met brokken in je keel en tranen achter je ogen zit te lezen. Pas nadat ik de helft had gelezen, begreep ik ook nog eens dat dit het autobiografische verhaal van de schrijver is. Het boek is een bijna gênante inkijk in zijn persoonlijke levensdrama, maar voor hem waarschijnlijk een heel goede verwerking ervan. Wat een verdrietig levensverhaal en wat mooi dat we er deelgenoot van mogen zijn.

Bekijk boek

Tip van Hans Loeve - boekverkoper bij ons in Amersfoort over "" van

De 97-jarige Selma leeft in Engeland. Nooit is ze van plan geweest om een boek over haar leven te schrijven. Toen ze bevrijd werd uit Ravensbrück had ze namelijk afgesproken met andere vrouwen om hier nooit meer over te spreken en geen seconde meer te verliezen aan gruwelijkheden en zich alleen maar te richten op de toekomst. Toen ze echter Engelsen tegenkwam die niet wisten dat er vernietigingskampen waren geweest, was dat voor haar de reden om er over te schrijven. Het boek is (gelukkig) vertaald in het Nederlands. Vooral de persoonlijke verhalen spreken aan. Gevoelens die ze beschrijft bij de bevrijding (Vechten met een vrouw om een plaatsje naast de chauffeur) zijn voor ons moeilijk voor te stellen. Mocht je de uitzending van DWDD niet gezien hebben: kijk het terug! Een hele uitzending over deze kranige vrouw.

Bekijk boek