Welkom bij ons in Groningen, Meppel en Amersfoort

Wat is dit mooi! De auteur brak door met Wolf. De auteur en uitgever besloten samen om het debuut De kinderen van Calais opnieuw uit te brengen. Lara herschreef het boek (uitgebreide info hierover in de inleiding) en kreeg een andere (veel betere!) titel mee: Meisjes van krijt. Het verhaal gaat door merg en been. De hartsvriendinnen Lilith en Violaine doen alles met elkaar. Delen, reizen, lachen, huilen en jongens een cijfer geven (“Kijk daar loopt een negen”). Het noodlot, dat de rode draad in het boek is: samen besluiten ze om van een rots te springen. Het waarom wordt langzaam en mooi beschreven in flashbacks, alsmede het gegeven dat alleen een van de meisjes wordt teruggevonden en de andere spoorloos blijft.  De ontknoping is onthutsend, schrijnend en voor de lezer misschien onbegrijpelijk. Maar door de invalshoeken van de prachtige personages, te mogen lezen, is onbegrip niet eens op z’n plaats. Een boek dat je altijd bij zal blijven.

De drie novelles in dit boek gaan door merg en been. Een arme gescheiden moeder die geen alimentatie krijgt. de onbeholpen autistische Thomas die uit de gevangenis komt en van zijn zoontje houdt en De Grote Zus die moet vluchten met haar jongere broertje en zusje. En hoe het allemaal zo gekomen is (gevangenis, vluchten etc) weten we niet. En dat heeft ook geen zin, want dat maakt de situatie er voor de diverse hoofdpersonen ook niet beter op. En hoe het afloopt weet je ook niet. We stappen gewoon even in een aantal weinig opbeurende levens van mensen in de Noorse koude. Melancholisch, droevig, meelijwekkend. Een prachtige tegenhanger voor de kerstverhalen die altijd goed aflopen. Indrukwekkend, mede door de staccato directe stijl, geen woord te veel.