De drie novelles in dit boek gaan door merg en been. Een arme gescheiden moeder die geen alimentatie krijgt. de onbeholpen autistische Thomas die uit de gevangenis komt en van zijn zoontje houdt en De Grote Zus die moet vluchten met haar jongere broertje en zusje. En hoe het allemaal zo gekomen is (gevangenis, vluchten etc) weten we niet. En dat heeft ook geen zin, want dat maakt de situatie er voor de diverse hoofdpersonen ook niet beter op. En hoe het afloopt weet je ook niet. We stappen gewoon even in een aantal weinig opbeurende levens van mensen in de Noorse koude. Melancholisch, droevig, meelijwekkend. Een prachtige tegenhanger voor de kerstverhalen die altijd goed aflopen. Indrukwekkend, mede door de staccato directe stijl, geen woord te veel.