“Eten, bidden, beminnen” was haar ultieme hit maar haar boek Tot aan de rivier is, los van verkoopcijfers, haar meest openhartige, intieme boek. Ze beschrijft het leven en de dood van haar allerbeste vriendin (en geliefde) Rayya Elias. Het is geen liefde op het eerste gezicht, maar in de loop van de tijd (en het prachtig beschreven liefde in wording) worden ze onafscheidelijk en geliefden tot in de dood. Of beter: Tot aan de rivier. Gedurende lange tijd leven ze op een wolk. Ze laven zich aan elkaar, begrijpen elkaar zonder woorden en genieten van het leven in al haar volheid. Dan krijgt Rayya te horen dat ze ongeneeslijk ziek is.  Ze is inmiddels verslaafd aan allerhande drugs en laat zich niet meer behandelen. Elizabeth blijft haar vriendin met alle liefde en inzet helpen. Onder meer vinden ze samen kracht in elke morgen bidden tot God. Maar het gaat van kwaad tot erger. Rayya is onhandelbaar en onredelijk, hetgeen Elizabeth tot radeloosheid brengt en op een punt beland om haar vriendin te willen vermoorden. Rayya sterft en voor de auteur begint een lange weg van herstel. Afkicken en zin vinden in het leven. Vooral met dank aan God krabbelt ze langzaam overeind. Zo mooi, heftig en eerlijk geschreven, liep ik er dagenlang mee in mijn hoofd.