“Vijf generaties ellende” zou de driewoordige samenvatting zijn van dit boek. We volgen een familie in Zuid Afrika en dan met name moeders en dochters. Trauma’s werken door in generaties. Door de gebeurtenissen, die Siebelink door haar personages laat vertellen, is al snel duidelijk hoe dat werkt. Hechtingstoornis, verslaving, onzekerheid en eenzaamheid, het is overduidelijk dat de vrouwen beschadigd zijn en daardoor ook vervallen in onaangepast gedrag in de breedste zin van het woord. De dichteres Ingrid Jonker staat model voor het hoofdpersonage Astrid Viljoen, die zelfmoord pleegt. Haar dochter gaat in het boek op zoek naar waarheden, al is het maar om de het intergenerationele trauma in deze familie te kunnen stoppen. Naast het persoonlijke, krijg je een heel goed tijdsbeeld van Zuid Afrika ten tijde van de apartheid. Een rijke, volle roman, waar je echter niet vrolijk van wordt.