Het Eiland Van Anna, haar vorige boek, was mijn prettige kennismaking met deze auteur. Zij verwerkt een stuk natuur-geschiedenis met een literair aantrekkelijk verhaal. Ook met Waterzoon schrijft ze weer een mooie literaire non-fictie. Jammer dat het zo’n dun boekje is maar het verhaal is er niet minder om. Ze vertelt het leven van vader Jac. P. Thijsse (Mede-oprichter van Natuurmonumenten en vooral bekend van de natuuralbums van Verkade waar half Nederland destijds plaatsje van spaarde) en zijn zoon Jo. Deze Jo Thijsse was ingenieur en de mede-bedenker van de afsluitdijk en de  Deltawerken. Een groter verschil tussen pa en zoon is niet denkbaar. Daar waar pa zich geheel en al wijdde aan het beschermen van de natuur, dacht zoon Jo alleen aan het beschermen van de mensen. Nu zou het ondenkbaar zijn dat er een afsluitdijk gelegd zou worden zonder aan de natuur te denken. Destijds ging het zou. Het woord milieu zoals wij dat nu kennen en duiden, kende men niet. De natuur herstelde zichzelf wel… Schrijnend (maar prachtig beschreven) dilemma van deze mannen en mooi om te lezen dat Jo -weliswaar als hoogbejaarde man- spijt heeft van het rucksichtslos terugdringen van natuur.