Literatuur Tips

Op het moment van schrijven (februari 2026) is dit boek een van de 18 op de longlist van de Libris Literatuurprijs 2026. Eerlijkheidshalve: ik heb ze niet allemaal gelezen maar dit is -wat er ook gebeurd verder met de stemming- mijn favoriet voor de zege. Het verhaal speelt zich af in de DDR. Twee vrouwen zijn hartsvriendinnen en hebben allebei een kind. Zij hebben, samen met wat anderen, het plan opgevat om te vluchten naar het Westen: er wordt een tunnel gegraven. Dat is superspannend. Niets is geheim, alles wordt overal afgeluisterd dus voorzichtigheid is geboden. Op het moment surpreme, loopt het helemaal mis en worden de vluchters opgepakt. Lena wordt “verhoord” (lees: zwaar mishandeld) en het is hartverscheurend wat ze over haar vriendin Maska hoort. Klopt het? En wat als ze elkaar weer tegenkomen? Haat en vergeving zijn de strijdende emoties in Lena’s hoofd. In de gevangenis krijgt ze hulp van “het vrouwtje” die de gevangenen laat zingen in een groot (helend en trauma-verwerkend) zangkoor.  Lees de laatste pagina’s met veel aandacht en laat het boek lang, lang nazingen in je hoofd. Zo mooi!

Het laatste boek van deze Engelse auteur. Hij is net 80 geworden en na bijna 50 haar schrijversschap hangt hij pen in de wilgen.We maken kennis met Gene en Steven, een stel vrienden die hij bij elkaar brengt en na een scheiding van 40 jaar, een tweede keer weer bij elkaar brengt. Hij is getuige (letterlijk) bij en van hun (teloorgang) van hun huwelijk. Dit gegeven, dit verhaal,  gebruikt  Barnes om te filosoferen over het geheugen. Klopt zijn herinnering? Hoe werkt een geheugen? Hij haalt in boeiende non-fictie voorbeelden aan van mensen met een uitzonderlijk goed geheugen (iemand die zich van elke taart die hij heeft gegeten nog kan herinneren hoe het was en waar het was). Maar klopt dat? En wie controleert dat? Hoewel ik liever had gezien dat dit boek het verhaal was van alleen Gene en Steven en de bemiddelaar Barnes (Barnes is een heerlijke droge verteller), is het een waardige aflsluiter van zijn oeuvre. En stiekum hoop ik dat hij toch nog even doorgaat…

Wow. Weer een heftig, mooi debuut. Drie gezinnen hebben elk jaar de tijd van hun leven. De kinderen zwemmen, hebben lol en de ouders hebben plezier met kletsen en vooral eten en drinken. Antonio en Eva zien elkaar elke zomer en gaan van zomer tot zomer over in puberteit en jongvolwassenheid. Dan springen er vonken over en weer en worden ze geliefden. Heftige vakantieliefde en ze willen geen minuut zonder elkaar. Als de vakantie voorbij  zal het weer een jaar duren voordat ze elkaar weer zien op De Berg in Pyreneeën. Antonio volgen we als hij kok wordt in een gerespecteerd restaurant. Hij leert hard werken. leert collega’s kennen. Het boek wordt steeds vanuit  wisselend perspectief (Antonio en Eva) geschreven. En als ze elkaar weer zien, wordt dat op geheel verschillende manier beleefd. Grensoverschrijdend gedrag, zelfs in een relatie waarin beiden innig verliefde zijn, kan ook daar voorkomen. Zo knap en dicht op de huid geschreven. Een heel duidelijke moraal, zonder belerend te zijn.