Literatuur Tips

De drie novelles in dit boek gaan door merg en been. Een arme gescheiden moeder die geen alimentatie krijgt. de onbeholpen autistische Thomas die uit de gevangenis komt en van zijn zoontje houdt en De Grote Zus die moet vluchten met haar jongere broertje en zusje. En hoe het allemaal zo gekomen is (gevangenis, vluchten etc) weten we niet. En dat heeft ook geen zin, want dat maakt de situatie er voor de diverse hoofdpersonen ook niet beter op. En hoe het afloopt weet je ook niet. We stappen gewoon even in een aantal weinig opbeurende levens van mensen in de Noorse koude. Melancholisch, droevig, meelijwekkend. Een prachtige tegenhanger voor de kerstverhalen die altijd goed aflopen. Indrukwekkend, mede door de staccato directe stijl, geen woord te veel. 

De cover en de achterflap verraden niet of nauwelijks iets over het boek. Is het een thriller? Of een historische roman? Of een feelgood Italiaans liefdesverhaal? Nu ik het heb gelezen: het houdt het midden tussen een feelgood en een thriller. Edie en Joe erven een oude villa op Sicilië. Een prachtige idyllische plek. Er zijn echter wat problemen. In de eerste plaats zijn ze al tien jaar gescheiden. En in de tweede plaats blijken er mensen in het dorp niet blij te zijn met hun komst. Als ze het huis zo snel mogelijk willen verkopen, breekt er brandt uit, worden banden lek gestoken en zitten ze met hun handen in het haar. Wat moeten ze doen? In flahbacks leren we de reden kennen van hun scheiding, komen ze schoorvoetend wat dichter bij elkaar en bekommeren ze zich om een zwangere vrouw (en haar zoontje) die geterroriseerd en geslagen worden door haar man. Het wordt spannend als Francesco, de jongen, een oude man aanrijdt en Joe de schuld op zich neemt. Het loopt allemaal wonderwel af en dat is ook wel eens leuk. Leest heerlijk weg, maar blijft boeiend.

“Vijf generaties ellende” zou de driewoordige samenvatting zijn van dit boek. We volgen een familie in Zuid Afrika en dan met name moeders en dochters. Trauma’s werken door in generaties. Door de gebeurtenissen, die Siebelink door haar personages laat vertellen, is al snel duidelijk hoe dat werkt. Hechtingstoornis, verslaving, onzekerheid en eenzaamheid, het is overduidelijk dat de vrouwen beschadigd zijn en daardoor ook vervallen in onaangepast gedrag in de breedste zin van het woord. De dichteres Ingrid Jonker staat model voor het hoofdpersonage Astrid Viljoen, die zelfmoord pleegt. Haar dochter gaat in het boek op zoek naar waarheden, al is het maar om de het intergenerationele trauma in deze familie te kunnen stoppen. Naast het persoonlijke, krijg je een heel goed tijdsbeeld van Zuid Afrika ten tijde van de apartheid. Een rijke, volle roman, waar je echter niet vrolijk van wordt.